NVOI-richtlijn. De toepassing van implantaten kan een oplossing zijn voor veel “protheseleed”. Het is
de taak van de tandarts om naar de individuele patiënt toe gericht advies te geven in
de edentate fase over de verschillende behandelingsmogelijkheden.
Om tot een harmonieus herstel te komen zal de tandarts bij elke patiënt met specifieke
factoren dienen rekening te houden alvorens over te gaan tot de keuze van aantal en
plaats van de implantaten, keuze van abutment en connectie met de prothese.
Deze indicaties worden besproken voor de bovenkaak en de onderkaak in functie van
kaakrelatie en antagonist.

Er gaat tevens aandacht naar het economisch aspect waarbij de kosteffectiviteit van
de overkappingsprothese op implantaten in functie van initiële kost en onderhoudskost
wordt doorgelicht.

Tijdens het praktijkgedeelte wordt dieper ingegaan op de verschillende types
implantaten en connecties die op de markt zijn en heeft de cursist de mogelijkheid om
deze materialen te testen en de bevestigingstechnieken in te oefenen.

Preventie bacteriële Endocarditis 2008, voor artsen en tandartsen. Een advies voor artsen en tandartsen, samengesteld door de endocarditis profylaxe commissie van de Nederlandse Hartstichting.

Download brochure preventie-bacteriele-endocarditis.pdf

Inhoud
De derde molaar in de onderkaak breekt, onder normale omstandigheden, op 17 à 21-jarige leeftijd door. Bij doorbraak zijn de wortels van deze gebitselementen tot op een lengte van een-tweede tot een-derde van de uiteindelijke wortellengte afgevormd.

Er zijn echter nogal wat oorzaken waardoor de derde molaren in de onderkaak niet of niet volledig tot op occlusaal niveau doorbreken, maar waarbij de wortels, te beoordelen op een röntgenfoto, geheel zijn afgevormd. In de klinische tandheelkunde wordt dan gesproken van impactie of retentie. Hoewel in de literatuur verschillen tussen de termen ‘impactie’ en ‘retentie’ beschreven zijn worden zij in deze richtlijn als synoniemen beschouwd.

Geïmpacteerde derde molaren in de onderkaak kunnen bij de periodieke gebitscontrole van (jonge) volwassenen klachtenvrij worden aangetroffen. Om te voorkomen dat een geïmpacteerde, klachtenvrije derde ondermolaar alsnog klachten gaat veroorzaken kunnen deze preventief worden verwijderd. Het verwijderen van derde molaren verloopt niet altijd zonder nabezwaren. Nadelen zoals de mogelijkheid van angstbeleving en de kansen op pijn tijdens de behandeling, napijn, alveolitis, beschadiging van zenuw- en bloedvatweefsel en beschadiging van een belendende tweede molaar of het daarbij behorende parodontium kunnen optreden. De voordelen van een preventieve verwijdering moeten tegen de nadelen van de verwijdering worden afgewogen. De genezing blijkt na verwijdering van een derde molaar in de onderkaak beter te verlopen bij de patiëntengroep tot een leeftijd van 25-30 jaar

. In deze richtlijn wordt voor de adviezen derhalve onderscheid gemaakt tussen twee patiëntengroepen: een eerste groep met een leeftijd jonger dan 25-30 jaar, en een tweede groep ouder dan 25-30 jaar.

Download brochure umc-st-radboud-kpr-m3.pdf

In deze praktijkrichtlijn wordt ingegaan op de definitie en de doelstelling van een second opinion en de hierbij te volgen werkwijze. Nadrukkelijk komen de posities van zowel de aanvrager (patiënt of collega-tandarts) als de second opiniongever aan de orde. Aangezien second opinion niet is bedoeld als middel om een klacht te uiten wordt in deze praktijkrichtlijn geen aandacht besteed aan het geven van een oordeel over een reeds uitgevoerde behandeling, noch aan eventuele bemiddeling tussen eerste meninggever en de patiënt door de second opiniongever.

Download brochure praktijkrichtlijn-second-opinion-2004.pdf

Doordat er tegenwoordig meer implantaten geplaatst worden, zal de vraag naar de zorg op dit gebied ook groter worden. De mondhygiënist komt zeker in aanraking met patiënten die al implantaten hebben, implantaten gaan krijgen of hierover informatie wensen. Ook zal de mondhygiënist een belangrijkere rol gaan spelen in de nazorg van implantaatpatiënten.

Als een implantaat met de daarop volgende prothetische voorziening geplaatst is, is het belangrijk dat er een strikt controleregime wordt ingesteld(Balshi,1986; Friedman,1991). De patiënt zal periodiek terug moeten komen voor controle van de peri-implantaire weefsels en van de suprastructuur. Er is echter geen eenduidigheid met betrekking tot de frequentie van deze controle en wat er precies gedaan moet worden tijdens zo’n controle. Ook voor het geven van de mondhygiëne instructie bij implantaatpatiënten is geen duidelijke richtlijn.

In de literatuur is weinig informatie bekend over het voorkomen van periimplantitis. In een systematische review over complicaties bij implantaten, in studies van minstens 5 jaar, varieerde het voorkomen van peri-implantitis van 0% tot 14,4% (Berglundh et al.,2002). Het is heel goed mogelijk dat het voorkomen ervan is gerelateerd aan het aantal jaren dat een implantaat aanwezig is in de mond. Ook is er recent bewijs dat het voorkomen van peri-implantitis hoger kan zijn bij patiënten waarbij implantaten geplaatst zijn ter vervanging van elementen die door chronische parodontitis verloren zijn gegaan(Karoussis et al.,2003).

Daarom is het belangrijk dat er regelmatig controles worden uitgevoerd en dat de instructie voor de patiënt waar nodig wordt aangescherpt. Met deze achtergrond is er behoefte aan een richtlijn betreffende de nazorg van implantaten. Binnen de opleiding mondzorgkunde is hiervoor geen richtlijn beschikbaar.

Download brochure inf-richtlijnontwikkeling.pdf

In de LSKA staat beschreven hoe het zorgproces wordt ingericht en wie welke taken en verantwoordelijkheden heeft. Ook staat hierin hoe de communicatie en afstemming tussen de partners in de keten en de patiënt plaatsvindt.

 Dec 2012

Download brochure landelijke-standaard-keten-antistolling.pdf

Landelijke Richtlijn Prikaccidenten van het RIVM, april 2007.

Download brochure rivm-landelijke-richtlijn-prikaccidenten-april-2007.pdf

De richtlijn Overdracht van medicatiegegevens in de keten heeft als basis: op elk moment van voorschrijven is er een actueel medicatieoverzicht beschikbaar.

In het document ‘handreikingen’ is een voorzet gedaan hoe dat in verschillende overdrachtssituaties georganiseerd kan worden. De handreikingen zijn geen onderdeel van de richtlijn. In de laatste stuurgroep van 3 november jl. is in deze handreikingen de trombosedienst opgenomen.

De Inspectie voor de Gezondheidszorg heeft in 2005 het initiatief genomen om de kennisorganisaties, beroepsgroepen, branche- en koepelorganisaties in de zorg uit te nodigen om mee te werken aan het opstellen van een richtlijn voor veilige overdracht van medicatiegegevens. Onderzoeken wijzen uit dat er in de praktijk te veel fouten optreden. Hoewel er al verschillende (veld)normen zijn voor het organiseren van goede, veilige en kwalitatieve farmaceutische zorg, en deze ook wettelijk zijn vastgelegd, constateerde men dat de overdracht van medicatiegegevens daarin toch nog onvoldoende is opgenomen. De bestaande normen en richtlijnen gelden met name voor de situatie binnen een zorginstelling en voorzien onvoldoende in de overdracht van medicatiegegevens van de ene zorgaanbieder naar de andere zorgaanbieder.

Aangesloten partijen
De richtlijn is opgesteld door het werkveld dat in de dagelijkse praktijk te maken heeft met het beoordelen, voorschrijven, ter hand stellen,bewaken en/of toedienen van medicatie aan patiënten.

De opstellers van de richtlijn zijn:
ActiZ, GGZ Nederland, IGZ, KNMG, KNMP, LEVV, LHV, NFU, NHG, NICTIZ, NPCF, NVVA, NVZ, NVZA, Orde, V&VN, VWS en ZN. De IGZ en VWS zijn de initiatiefnemers en aanjagers van de richtlijn.
Later hebben de FNT, NMT en de VGN zich ook aangesloten.

Download brochure richtlijn-overdracht-van-medicatiegegevens-def-20080425-1.pdf

”Watchfull waiting”. Het nauwkeurig blijven vervolgen van pits en frisuren die nog geen dentinelaesies vertonen. Deze strategie dient gepaard te gaan met preventieve maatregelen zoals beïnvloeding van mondhygiëne, fluoridengebruik en voedingsgewoonten.

Fissuurverzegeling
Het verzegelen van pits en fissuren dient plaats te vinden op basis van gerichte indicatie. Indien het element goed is droog te leggen, wordt gebruikgemaakt van de etstechniek en een al dan niet gevulde dun-vloeibare kunsthars. Als er kans bestaat op contaminatie tijdens de seal-procedure, is het beter een glasionomeercement te gebruiken of een fluoridelak te appliceren (gecombineerd met een korter controle interval). Het glasionomeercement dient een restauratiemateriaal te zijn dat door middel van de “press finger” techniek wordt aangebracht.

Fissuurbeslijping
Het beslijpen van fissuren kan soms zinvol zijn om een beter inzicht te krijgen op de mate van uitbreiding van de carieuze aantasting.

Restaureren
Verwijdering van cariës wordt beperkt gehouden tot de eigenlijke aantasting. Na restauratie worden restfissuren verzegeld met een sealant.

Bron:
NVvK

Nov 2011