Retentie na de orthodontische behandeling: een must of een last?

Tanden die gedurende de behandeling werden verplaatst staan niet onmiddellijk terug
helemaal. Het duurt nog meerdere maanden vooraleer het bot rondom de tanden terug
volledig de oude structuur heeft teruggekregen. De vorm van het gebit en de positie
van de tanden in de (op de) kaaksbeenderen, wordt voor een belangrijk deel bepaald
door de omliggende spieren. De lip- en wangspieren, de mimische spieren en de tong
oefenen een druk uit op de tanden, zowel in rust als in functie bij het spreken en
slikken. Door het evenwicht dat er bestaat tussen al deze spierkrachten blijven de
tanden op hun plaats staan. Tijdens de orthodontische behandeling worden de tanden
verplaatst omdat er bijkomende krachten in werken op het gebit. Elke orthodontische
behandeling moet worden gevolgd door een stabilisatiefase, de retentie. (PhD Thesis
KUNijmegen, Al Yami).

Retentie en recidief na een orthodontische behandeling zijn een veel besproken
onderwerp in de literatuur. Er is echter geen duidelijke richtlijn, geen duidelijk protocol
voorhanden. Recidief is het gevolg van de orthodontische behandeling, maar ook van
fysiologische verandering die optreden tijdens groei en maturatie. In de orthodontische
praktijk kan retentie gedefinieerd worden als ‘het houden van de gebitselementen in
optimale esthetische en functionele positie’.

Deze voordracht zal een samenvatting geven van welke retentieprocedures er kunnen
gebruikt worden door de orthodontist na een orthodontische behandeling. Zowel
uitneembare als gekleefde retentieprotocols met hun voor- en nadelen zullen
besproken worden. Ook de nazorg van de retentie wordt besproken.

Meer informatie