Sinds 1998 is het bekend dat Triclosan schadelijke effecten kan hebben, maar toch wordt de stof nog veel gebruikt in producten als tandpasta en deodorant. Een recente studie onderzocht of de stof achterblijft in tandenborstels, en wat voor gevolgen dit met zich meebrengt.

Triclosan als ontsmettingsmiddel en schadelijke stof

Het antibacteriële middel Triclosan werd in 1972 geïntroduceerd, en werd veelvuldig gebruikt als ontsmettingsmiddel in ziekenhuizen. Daarnaast wordt het onder andere verwerkt in cosmetica en kleding.

In 1998 werd bekend dat het middel schadelijke effecten kent: zo bevordert het antibiotica resistentie, kan het de hormoonbalans verstoren en is het schadelijk voor in water levende organismen. Daarnaast bleek de stof af te dwalen, waardoor een grote kans ontstond dat de stof in het voedsel zou komen te zitten en mensen meer dan de maximale dagelijkse veilige dosis Triclosan binnen zouden krijgen. Om die reden werd in 2009 door het Federale Instituut voor Risicobeoordeling (BfR) aanbevolen om de stof niet in verpakkingsmateriaal te verwerken.

Verbod in Europa

Sinds 2015 is de chemische stof in heel Europa verboden om gebruikt te worden in producten die op de huid aangebracht worden en daar blijven, zoals crèmes. De stof bevindt zich echter nog steeds in producten als zeep, deodorant en tandpasta. Onlangs dienden 206 verschillende artsen gezamenlijk een verzoek in om Triclosan volledig te verbieden.

Ophoping in tandenborstels

Recentelijk hebben Amerikaanse milieuchemici, onder leiding van Baoshan Xing van de Universiteit van Massachusetts, onderzocht of de Triclosan in tandpasta’s zich ook ophoopt in tandenborstels. Dit werd gedaan door middel van de creatie van een tandenborstelrobot, die het gedurende drie maanden tweemaal per dag het poetsen van de tanden simuleerde. Dit werd gedaan met 22 verschillende, veelgebruikte tandenborstels en zes tandpasta’s met Triclosan, en enkele tandpasta’s zonder de stof.

Nylon borstelharen

Het bleek dat de stof in een derde van de tandenborstels in grote hoeveelheden bleef zitten. Met name tandenborstels met nylon borstelharen en zachte componenten, zoals bij tongreinigers, absorbeerden bijzonder hoge hoeveelheden. Overstappen naar tandpasta’s zonder Triclosan maakte dat de stof gedurende twee weken vrij werd gegeven.

Geen directe gezondheidsrisico’s

De onderzoekers beschouwen Triclosan in de mond niet direct als een gezondheidsrisico, maar wijzen er wel op dat hier op gelet moet worden. Daarnaast worden tandenborstels weggegooid, wat kan maken dat de chemicaliën los komen in het milieu. Verder tonen de resultaten van de studie dat bijzondere aandacht zal moeten besteed aan bijvoorbeeld make-up producten die in aanraking komen met de absorberende componenten.

Bron:
UMass Amherst

Een nieuwe systematische review heeft uitgewezen dat seal-afdichtmiddelen effectief zijn, ongeacht het type tand of de locatie van de tand. Het sealen van premolaren blijkt zelfs langer mee te gaan en meer cariës te voorkomen dan sealen van de eerste en tweede molaren.

Effectiviteit

De auteurs van het review besloten om de effectiviteit van sealen te onderzoeken nadat de American Dental Association en American Academy of Pediatric Dentistry sealen voor primaire en permanente kiezen aan zowel kinderen en adolescenten aanraadden.

Richtlijnen

De hiervoor opgestelde richtlijnen, die in 2016 werden gecreëerd, vermelden echter geen onderscheid tussen eerste en tweede kiezen of de premolaren. Dit was voor de onderzoekers aanleiding om te analyseren of de locatie van de sealing van invloed is op de levensduur en ultieme cariëspreventie van de sealing.

Onderzoek

De uiteindelijke 16 proeven werden in samenwerking met 2778 patiënten uit 12 landen gehouden. De sealings werden aangebracht op een mix van cariësvrije tanden en tanden met carieuze laesies.

Geen invloed

Uit het onderzoek blijkt dat de prestaties van de sealings niet negatief te worden beïnvloed door mondzijde, kaak of tand-type. Alle achter-tanden kunnen dus ook effectief worden afgedicht.

Positief

De sealings die op premolaren werden geplaatst, ontwikkelden juist minder carieuze laesies en hadden een langere levensduur dan die op de eerste permanente molaren.

Significant

Hoewel het verschil significant was vanuit een wetenschappelijk standpunt, merkten de onderzoekers op dat de onderzochte groep relatief klein was en dat de follow-up periode kort was. Er is dus nog wel behoefte aan toekomstige studies.

Bron:
ScienceDirect