Onderzoek naar apicale parodontitis na endodontische behandeling
Een recent gepubliceerde studie in het Journal of Endodontics laat zien dat het optreden van apicale parodontitis na een endodontische behandeling kenmerkend is voor het mislukken van de behandeling. De histobacteriologische en histopathologische kenmerken van biopten van tanden met apicale parodontitis na endodontische behandeling werden onderzocht.
Onderzoek
Biopten van 71 menselijke tanden met apicale parodontitis die endodontische waren behandeld werden onderzocht. De biopten bestonden uit wortelpunten met aangehechte laesies verkregen middels extractie of apicale chirurgie.
Om de oorzaak van het mislukken van de behandeling, de verspreiding van de infectie en het type laesie te onderzoeken werden de biopten verwerkt voor histobacteriologisch en histopathologisch onderzoek. De analyses evalueerden intra- en extraradiculaire infecties en ontstekings- en epitheliale veranderingen. Ook werden de laesies geclassificeerd als abcessen, granulomen of cysten.
Resultaten
In 94% van de biopten werden intraradiculaire bacteriën aangetroffen in het apicale wortelsysteem. In 79% van deze gevallen waren de bacteriën georganiseerd in biofilmstructuren en in veel gevallen breidde de infectie zich uit tot de dentinebuisjes en vertakkingen.
Met name bij tanden met ondervullingen en inadequate wortelkanaalbehandeling (P< 0,05) werden biofilms gevonden. In 37% van de gevallen werd een extraradiculaire infectie gevonden, en in alle gevallen, behalve één, was deze infectie geassocieerd met een intraradiculaire infectie. De resultaten toonden daarnaast dat extraradiculaire infecties significant vaker voorkwamen bij gevallen met symptomen en fistels, abcessen, grote laesies en herbehandelingen (P < 0,05). Het meest voorkomende type postbehandeling was apicale parodontitis, namelijk 42%.
Conclusie
De belangrijkste factor geassocieerd met postbehandeling van apicale parodontitis is intraradicualire infectie. In ongeveer één derde van de gevallen werd een extraradiculaire infectie waargenomen, waarvan een grote meerderheid hiervan geassocieerd is met een gelijktijdige intraradiculaire infectie.
De meest voorkomende histopathologische diagnose van laesies na behandeling is granuloom.
Bron: Journal of Endodontics
