Ontbrekende tanden in de esthetische zone

Tijdens zijn lezingen vertelde Tony over het plannen van behandelingen met oog voor esthetiek en hoe belangrijk de samenwerking met de tandtechnicus daarbij is. Ook gaat hij in op de chirurgische ingrepen die soms nodig zijn, zoals kroonverlengen en tandvleesplastieken, en het werken met keramiek en composiet. Met inspirerende voorbeelden uit de praktijk laat hij zien hoe je een mooie balans kunt creëren tussen pink en white esthetics.

Lees hieronder het vierde verslag van Tony Rotondo, specialist in de prothetische tandheelkunde, tijdens het NVVRT-congres.

Lees ook:
Het eerste verslag: Het plannen van behandeling op basis van het gelaat van de patiënt
Het tweede verslag: Tony Rotondo over de camerahoek en kleurbepaling foto’s
Het derde verslag: Soft Tissue Management & Esthetiek bij Anterieure Restauraties

Één ontbrekende tand in de esthetische zone

Papilbehoud

Een enkel ontbrekend element in de esthetische zone heeft doorgaans een gunstige uitgangspositie wanneer:

• De papil staat meestal nog volledig behouden
• De interproximale botniveaus intact zijn
• Het zachte weefsel minimaal verstoord wordt

Na extractie treedt er in de eerste 3 maanden gemiddeld 2/3 buccaal botverlies op.
Dit is een cruciale factor in de esthetische planning en bepaalt de timing en aanpak van implantaatplaatsing.

Situaties met één ontbrekende enkele tand

1. Wortel aanwezig + locatie intact
   → Directe implantaatplaatsing + bindweefseltransplantaat
   Beste esthetische resultaten.
   Alternatief: Partial Extraction Therapy (PET).
2. Wortel aanwezig + locatie niet intact
   → Socket preservation (behouden van de alveole) → Geleid implantaatplaatsing na ±12 maanden
   Mogelijk aangevuld met bindweefseltransplantaat.
   Bij geïnfecteerde locaties: vertraagde aanpak + Guided Bone Regeneration (GBR).
3. Wortel niet aanwezig + locatie perfect intact
   In theorie ideaal, in de praktijk bijna nooit voorkomend.
   → Alleen implantaatplaatsing, maar deze casus zien clinici zelden.
4. Wortel niet aanwezig + locatie niet intact
   → Implantaat + bindweefseltransplantaat.
5. Wortel niet aanwezig + locatie niet intact + onvoldoende bot
   → Implantaatplaatsing met Guided Bone Regeneration (GBR).

Twee ontbrekende tanden in de esthetische zone

• Bij meerdere implantaten in de esthetische zone is het gunstig om implantaten met een kleinere diameter aan de implant-abutment interface te gebruiken.
• Hierdoor kan een minimale botdikte van 3 mm tussen de implantaten behouden blijven.
• Dit bevordert papilhoogte en vermindert crestaal botverlies.

Belangrijk principe: afstand bepaalt papilhoogte

Hoe dichter, groter of dieper implanten worden geplaatst, hoe slechter voor de papil:

• Te kleine tussenafstand
• Te grote implantdiameter
• Te diepe plaatsing → Meer apicale migratie van de papil

Kritische dimensies (C-C, C-L, L-C)

Voor tanden met gemiddelde breedte gelden ideale inter-implant en implant–tooth afstanden:

Situatie	Totale breedte	Implantpositie vanaf midden
C–C (canine–canine)	8.5 mm	4.5 mm
C–L (canine–lateral)	7.6 mm	3.6 mm
L–C (lateral–central)	7.1 mm	3.1 mm

Dit benadrukt hoe beperkt de ruimte in de esthetische zone is voor twee naast elkaar geplaatste implantaten.

Strategisch gebruik van pontics

• Het plaatsen van een pontic in een strategische positie is vaak beter dan twee aangrenzende implantaten.
• Hierdoor wordt:

 Verticaal botverlies geminimaliseerd.
 Meer zachtweefselhoogte behouden in de interproximale zone.
 Crestaal remodeleren minder invloedrijk.

Conclusies

• Het plaatsen van twee implantaten naast elkaar in de esthetische zone vergt uiterste voorzichtigheid.
• Gemiddeld vormt er slechts 2–4 mm (gemiddeld 3.4 mm) zachte weefselhoogte over de interimplant crestal bone.
• Dit is vaak onvoldoende voor hoge esthetische eisen.
• Wanneer esthetiek cruciaal is, moet het behandelplan mogelijk worden aangepast. Vaak is een combinatie van één implantaat + pontic (brug) esthetisch voorspelbaarder dan twee implantaten.

Tony Rotondo is een erkend specialist in de prothetische tandheelkunde. Hij behaalde in 1984 zijn tandheelkundig diploma aan de University of Queensland en voltooide in 1996 een postdoctorale specialisatieopleiding in de prothetiek aan de University of California, Los Angeles (UCLA). Momenteel is hij werkzaam in Brisbane.

Verslag door Fabienne de Vries van de lezing van Tony Rotondo tijdens het NVVRT-congres.

Lees ook:
Het eerste verslag: Het plannen van behandeling op basis van het gelaat van de patiënt
Het tweede verslag: Tony Rotondo over de camerahoek en kleurbepaling foto’s
Het derde verslag: Soft Tissue Management & Esthetiek bij Anterieure Restauraties